تبلیغات
Fleet Street-21 - نقد و بررسی فیلم سایه های تاریک یا همون سایه های سیاه
جانی دپ......ستاره ی هالیوود!

نقد و بررسی فیلم سایه های تاریک یا همون سایه های سیاه

چهارشنبه 17 خرداد 1391 02:39 ب.ظ

نویسنده : پریا کالینز
ارسال شده در: فیلم های جانی دپ(نقد) ،

سریالی که اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ پخش می شد به یک فیلم تجملاتی با بودجه ای کلان تبدیل شده است به نام «سایه های تاریک». اگرچه سازندگان فیلم از بعضی داشته های نسخه پر و پیمان قدیمی استفاده کرده اند، اما برای اینکه «سایه های تاریک» را اثری کامل و بی نقص بدانیم با تردیدهایی جدی مواجهیم.

ادامه ی نقد و بررسی در ادامه ی مطلب! 

 تیم برتون با همان سبک و شیوه مخصوص خودش خانواده ای قرن هجدهمی را ترسیم کرده که با یک خون آشام بریتانیایی آشنا می شوند که نقش اش را جانی دپ بازی می کند. اما این طنزی است که در لابه لای زیرکی و ناپختگی در داستان جاری می شود.

 در حقیقت برتون با تمهیدات خویش داستان را از کششی که ذاتا (و براساس اقتضائات ژانر) به سمت پیچیدگی دارد، دور کرده و نوعی طنز ملایم را به آن تزریق می کند. البته همچنان حواس همه هست که خون آشام اصلی فیلم با بازی جانی دپ در یکی از عجیب و غریب ترین نقش آفرینی هایش باید طوری حضور داشته باشد که کمپانی برادران وارنر استفاده لازم را از این محصول ابتدای تابستانش برده باشد.

خود تیم برتون در دوران نوجوانی کشته مرده نمایش روزانه سریال دن کورتیس (همان سریال اصلی منبع اقتباس) بوده که طی سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۱ بعدازظهرها از شبکه ABC پخش می شد و مجموعا به ۱۲۲۵ اپیزود رسید. «سایه های تاریک» هشتمین همکاری جانی دپ و تیم برتون است که به این بازیگر فرصت دوباره ای بخشیده تا یک بار دیگر با قیافه ای عجیب و غریب و صورتی سفیدشده و موهایی آرایش شده به یک خون آشام ترسناک تبدیل شود؛ موجودی که پس از خوابی ۲۰۰ساله در قبرش دوباره در سال ۱۹۷۲ به زندگی بازگشته است.

 

اینجا هم برتون همچون «سویینی تاد» مقدمه ای پنج دقیقه ای را در ابتدای فیلم قرار داده و به وسیله آن داستان سفر خانواده کالینز به آمریکا و تاسیس امپراتوری تجاری ماهیگیری در «مِین» را بازگو می کند. در این مقدمه همچنین ماجرای عشق تراژیک کالینز به بانویی زیبا به نام ژوزت (بلا هیثکوت) روایت می شود. این بانوی زیبا توسط جادوگری کینه توز به نام انجلیک (اوا گرین) از صخره ای به پاین پرت می شود؛ جادوگری که بارناباس را هم به خون آشام تبدیل و او را در اعماق زمین محبوس می کند.

 زمانی در سال ۱۹۷۲ قبر بارناباس شکافته می شود تا از او به عنوان اولین قربانی انجلیک یادی شود. بارناباس تشنه انتقام بیدار می شود و به سوی خانه قدیمی به راه می افتد؛ خانه ای که اکنون متعلق به کالینوود مانور بزرگ است و به شکل تاسف باری خراب شده و از ریخت افتاده است.

 بانو الیزابت (میشل فایفر) بزرگ خانواده ای افسرده حال و نامتعارف است که در این خانه ساکن هستند. این بانو دختری گستاخ و بدذات دارد به نام کارولاین (کلویی گریس مورتز) که دارای برادری نه چندان بهتر از خودش است که راجر (جانی لی میلر) نام دارد. آخرین فرزند مادر خانواده پسری ۱۰ساله است به اسم دیوید (جولی مک گراث).

 دکتر جولیا هافمن (هلنا بونهم کارتر) روانپزشک دیوید است. شخصیتی فرومایه به نام ویلی (جکی ارل هیلی) و پرستار جوانی به نام ویکتوریا که سخت شبیه ژوزت روزگاران دور است هم دیگر اعضای این خانواده را تشکیل می دهند. رییس بزرگ شهر همان کسی است که صاحب کمپانی بزرگ ماهیگیری است و انجی نام دارد، کسی که در حقیقت همان انجلیک افسانه ای است که مدت هاست انتظار یک فرصت دیگر را می کشد تا بارناباس را مال خود کند.

نویسنده «سایه های تاریک» گراهام اسمیت است که پیش از این «غرور و تعصب و زامبی ها» و «آبراهام لینکلن، شکارچی خون آشامان» را نوشته است. در این فیلم از روابط و اتصالات داستانی غیرقابل پیش بینی و عجیبی استفاده کرده است که به عنوان نمونه می توان به ارتباط بارناباس با وسایل نقلیه موتوری، هیپی ها، رفتار خشن و امروزی کارولاین و وسایل الکتریکی و عروسک های ترسناک و چیزهای دیگری از تمدن مدرن اشاره کرد.

وقتی بارناباس با ویکتوریای متین و موقر روبه رو می شود متقاعد می شود که به او فرصتی دوباره داده شده تا عشق قدیمی اش را باز یابد. البته حین جست وجوهای بارناباس دکتر هافمن هم هست که با نقل و انتقال و آزمایش های مختلف روی خون او به دنبال برگرداندنش به وضعیت انسانی است. در این میان بارناباس باید خودش را برای نبرد با انجی هم آماده کند؛ دشمنی خطرناک که نیمی از شهر را به نابودی کشانده و بارناباس یا باید به خدمت او دربیاید یا اینکه به تابوت ۲۰۰ساله اش بازگردد.

با توجه به بازی هلنا بونهام کارتر در نقش موجودی ترسناک  و وحشی به نام بلاتریکس لسترانج در مجموعه فیلم های «هری پاتر» شاید برای برتون راحت ترین کار این بود که نقش انجی را به همسرش بدهد. اما بونهام کارتر در نقش دکتر هافمن به خوبی توانست چهره بیمارگونه یک دکتر دوره گرد مخصوص دیوانه ها در نیویورک را برای مخاطبان باورپذیر کند.

 بازی اوا گرین با آن رها بودنش و با آن دندان های براق که از پشت لب های زخم و زیلی و سرخ رنگش به رخ تماشاگر می کشد، انجی را طوری نشان می دهد که بیننده منتظر است تا هر آن بارناباس توسط او زنده زنده خورده شود. انجی از نظر تماشاگر یک عفریته تمام عیار است و بارناباس یک جنتلمن تمام عیار و در نبرد بین این دو مسلما تماشاگر طرفدار دومی است، اما خون آشام ها جذابیت های مخصوص خودشان را دارند و معمولا از هیچ کدام شان نمی شود به همین راحتی چشم پوشی کرد.

آنچه راجع به جانی دپ می توان گفت این است که این بازیگر در نمایش جوانب مختلف شخصیت ها، از جدیت و سختکوشی آنها گرفته تا طنز فاخر و کنترل شده شان، همواره موفق بوده و به راستی شایستگی جایگاهی را که اکنون به خود اختصاص داده داشته و دارد. فایفر و مورتز در لحظاتی کارشان خوب است، هرچند نقش هایشان در فیلمنامه چفت و بست خیلی محکمی ندارد. تمام فیلم در انگلستان فیلمبرداری شده و در مجموع همانند سایر فیلم های کارنامه سازنده اش ارزیابی می شود.




دیدگاه ها : دیدگاه
برچسب ها: فیلم های جانی دپ ، جانی دپ ،
آخرین ویرایش: دوشنبه 16 مرداد 1391 02:39 ق.ظ



انواع کد های جدید جاوا تغییر شکل موس